Herkes yaşlı kadının aklını kaçırdığına inanıyordu… ta ki kış gelene kadar.

Dedikodular her geçen gün çoğalıyordu. Kimisi kötü ruhlardan korunduğunu söylüyor, kimisi tuhaf bir tadilat yaptığını düşünüyordu.

En cesurları ise,

-“Kadının kendi evinde tarikat kurduğunu” bile iddia ediyordu.

-“Normal biri çatısına böyle bir şey koymaz”, diyorlardı bakkalın önünde fısıldaşarak.

-“Hepsi keskin, tuzak gibi. Bakması bile korkutuyor.”

Çok az kişi onun bu işe ne kadar emek verdiğini biliyordu. Her kazığı kendisi seçiyordu. Sadece kuru odun. Dikkatle, doğru açıyla sivriltiyordu. Yavaş yavaş ve özenle yerleştiriyordu. Çatıyı avucunun içi gibi biliyordu; neresi zayıf, neresi güçlendirilmeli…

Bazen biri dayanamayıp soruyordu:

-“Neden yapıyorsun bunları nine? Birinden mi korkuyorsun?”

Yaşlı kadın gözlerini kaldırıp sakin sakin yanıt veriyordu:

-“Bu benim korumam.”

-“Kimden koruma?”

-“Gelmekte olandan.”

Başka bir açıklama yapmıyordu.

Ve sonra kış geldi… Ve bütün komşular sonunda yaşlı kadının bütün yaz ve sonbahar boyunca neden çatıya kazık çaktığını anladı..

Önce kar yağdı. Ardından rüzgar çıktı. Ağaçları yere eğen, çok güçlü bir rüzgar. İnsanlar geceleri uyuyamıyordu; çatılar gıcırdıyor, çitler devriliyor, bazı yerlerde rüzgar sacları söküp götürüyordu.

Fırtına diner dinmez komşular hasarı görmek için dışarı çıktılar. Birçok evin çatısı hasar görmüştü. Ama onun çatısında tek bir tahta bile kalkmamıştı.

Kazıklar rüzgarın şiddetini kırmış, gücünü emmiş ve yukarı doğru yönlendirmişti. Çatı sapasağlam duruyordu.

Daha sonra anlaşıldı ki: Yaşlı kadın ne yaptığını çok iyi biliyordu. Önceki kış çok şiddetli bir rüzgar neredeyse evlerini yıkacaktı. O zaman kocası henüz hayattaydı. Ona bu eski yöntemi anlatan da kocasıydı. Bir zamanlar bu bölgede kasırgalara karşı kullanılan eski bir koruma tekniği.

Kadın sadece kocasının sözlerini hatırlamış ve tam olarak öğrettiği gibi yapmıştı.

Ve ancak o zaman herkes anladı:

O tuhaf çatıda delilikten eser yoktu.

www.bilimsanatyolu.com