Selim Dede İle Eşek Öyküsü

Fakir bir çiftçi olan Selim Dede’nin yedi tane oğlu vardır, ama kendisinin okuma yazması yoktur. Bu fakir ailenin bir de eşekleri vardır. Eşek bunlar için çok önemlidir ve ailenin bir parçasıdır.

12 yıl çalışan eşek kocar, artık görmemeye başlar, gözlerine perde iner. O bölgede eşekler yaşlanınca götürüp dağa bırakırlar.

Birkaç gün içinde doğa onu halleder.

Selim Dede’nin büyük oğlu der ki;

-”Baba bu eşek kör. Bunu götürüp dağa bırakalım, yeni eşek alalım!”

Selim Dede düşünmeye başlar. Üç dört gün geçer. Bu arada eşek gidip gelirken sağa sola çarpmaktadır.

-”Bu gece düşüneyim, yarın size kararımı söylerim.”

Sabaha kadar düşünen Selim Dede, çocukları toplayıp kararını açıklar;

-”Çocuklar!.. Bütün gece düşündüm. Sizin boğazınızdan geçen her lokmada bu eşeğin hakkı var. Bize çok hizmet etti. Gece bunu düşündüm ve uyuyamadım. Bugün bu eşeği emekli ediyoruz. Ölünceye kadar biz ona hizmet edeceğiz.

Büyük çocuk yine;

-”Baba!.. Eşek kör!”

Deyince, Selim Dede ona döner ve der ki;

-”Oğlum!.. Ben kör olursam, beni de mi dağa bırakacaksınız?”

O gün o eşek emekli edilir. İki yıl daha yaşayan eşeğin yanına her gün giden Selim Dede, yarım saat onunla konuşur, yemini verir, dışarı çıkarıp gezdirir. Selim Dede’nin bu vefalı davranışını çocukları da gözlemler. Bir gün eşeğin sırtına elini vurur ve der ki;

-”Benim sırtımdaki bütün çuvallar senin de sırtından geçti. Aynı ekiptendik…”

İki yıl sonra eşek ölünce, eşeği sırıklarla dere kenarına götürüp, bir mezar kazarlar ve gömerler…

Selim Dede’nin küçük oğlu hukuk fakültesine gider, bitirir ve göreve başlamadan önce köyüne uğrar. İlk gittiği yer ise, eşeğin dere kenarındaki mezarı olur.

Orada oturur ve der ki;

-”Benim babam adil bir insandı. Ben de onun gibi adil bir yargıç olacağım…”

Evde vicdanı değerler yaşıyorsa korkmayın..

Farkına bile varmazsınız. Çocuklarınıza o değerleri öğrettiğinizin….

www.bilimsanatyolu.com