Sokrates ile Dostoyevski karşılaşırsa

Sokrates ile Dostoyevski, zamansız bir boşlukta karşı karşıya oturur. İkisi de insan ruhunun en derin yaralarını biliyor; biri baldır zehriyle, diğeri Sibirya soğuğuyla sınanmış. Aralarında hayali bir diyalog başlar…

Sokrates:

-“Ölümden korkuyor musun, dostum?”

Dostoyevski:

-“Hayır… Asıl korktuğum, zamandır.”

Sokrates:

-“Boş ver. O da geçer, her şey gibi.”

Dostoyevski:

-“Ama bu zaman benim ömrümün ta kendisi. Her anı, her nefesi, her acıyı içime işleyen tek gerçek.”

Sokrates:

-“Haklısın. Zaman asla yalnız gitmez.”

Dostoyevski:

-“Peki yanında neyi sürükleyip götürür?”

Sokrates:

-“Korktuğumuz her şeyi… Sevdiklerimizi, hayallerimizi, anlam sandığımız ne varsa. Ölüm ise yalnızca zamanın geride bıraktığı kırıntıları alır. Gerçek soyguncu zamandır.”

Dostoyevski:

-“Ya sen? Sen ölümden korkar mısın?”

Sokrates:

-“Hayır. Ben hayattan korkarım.”

Dostoyevski:

-“Neden?

Sokrates:

-“Çünkü bizi asıl yenen ölüm korkusu değildir. Bizim asıl celladımız, yaşama arzusudur. O arzu ki, her şeyi feda ettirir; onuru, özgürlüğü, gerçeği…”

Dostoyevski:

-“Öyleyse bu arzuya nasıl galip geleceğiz?”

Sokrates:

-“İçimizde yaşamın değerini aşan bir şey taşıyarak.”

Dostoyevski: Nedir o?

Sokrates:

-“Büyük bir inanç… Ya da büyük bir aşk. Öyle bir inanç ki, ölüm bile onu küçültemez. Öyle bir aşk ki, zaman bile onu tüketemez.”

www.bilimsanatyolu.com