Prof. Dr. Cavit Orhan Tütengil’i saygıyla anıyoruz

7 Aralık 1979, Türkiye iç savaşa doğru sürüklenmek isteniyordu.

Kışkırtmalar, katliamlar, baskınlar… Eli kanlı çeteler her gün emekçilere, düşünenlere, aydınlara, yurtseverlere kıyıyordu…

İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi, sosyoloji Profesörü Cavit Orhan Tütengil son zamanlarda sık sık tehdit alıyordu.

Zaman zaman evine kadar takip ediliyordu. Ölümden korkmuyordu, ama geride kalacak olan ailesine de üzülüyordu.

Öldürülmesinden birkaç gün önce, eşine,

-“Bana bir şey olursa metin olun!” dedi.

Eşi çok üzüldü. Ama O hiç korkmadan üniversitesine, öğrencilerine gitti yine… Halk nasıl yaşıyorsa, hocalar da öyle yaşıyordu o zamanlar…

Üniversiteye belediye otobüsüyle gidip geliyordu: Saat: 07.49

Hoca, İstanbul İç Levent’teki evinden çıktı, her zaman olduğu gibi otobüs durağının önüne geldi, katiller hiç çekinmeden ortaya çıktılar ve hocaya kurşun yağdırdılar…

Katillerinin tek tek yüzüne baktı ve öylece yüz üstü düştü. Hemen yanı başına da çantası… Gözlüğü de…

Bedenine tam 15 kurşun saplanmıştı.

Katiller, iyice öldürdüklerine emin olduktan sonra ellerini kollarını sallayarak olay yerinden kaçtılar…

Öldürülen gerçek bilim insanı, aydın ve seçkin hoca Prof. Dr. Cavit Orhan Tütengil’di…

Aksu, Kepirtepe Köy Enstitülerinde öğretmenlik yapmış, oradan bileğinin hakkıyla üniversite hocası olmuş ve binlerce öğrenci yetiştirmişti…

Kimi öldürdüklerini dahi bilemeyecek kadar cahil maşalar öldürmüştü Cavit Orhan Tütengil hocayı…

Karanlık böyle böyle geldi ülkemize. Aydınlar, sanatçılar, yazarlar, öğretmenler, akademisyenler, sendikacılar sokak ortasında, caddelerde yüzlerce insanın önünde öldürülerek getirildi…

Her giden arkasında doldurulmaz bir boşluk bıraktı, o boşluk karanlığı çoğalttı. Bu ülke bu karanlığa nasıl geldi diyenlere, en güzel yanıttır, Prof. Dr. Cavit Orhan Tütengil’in ulu orta katledilmesi…

Katillerin ellerini kollarını sallayarak dolaşması..

46 yıl olmuş. İnsan ne zaman ölür? İnsan unutulduğu an ölür. O nedenle, herkes unutsa bile, biz unutmayalım…

Bir kez daha saygıyla analım…

Erdal Atıcı

www.bilimsanatyolu.com