Günün öyküsü: Değerlisin…

-“Bizim kültürde çay ikramdır, bu ne biçim yer?”

Bazen şikayet ederdi. Bazen sesini yükseltirdi. Bazen de sadece içinden söylenir, sonra gidip kötü yorum yazardı.

-“Abi, sen neden hep çaya takılıyorsun?”

Baktı bana. Bir an sustu.

-“Takılmak değil de prensip.”

-“Abi, sen çayı ikram olduğu için istemiyorsun.”

Şaşırdı.

-“Ne demek o?”

-“Bak, hesabı ödüyorsun, itiraz etmiyorsun. Hatta çoğu zaman masandakilerin hesabını ödüyorsun. Ama çay gelmeyince ya da ücretli olunca sinirleniyorsun.”

-“Çünkü ikram,” dedi.

Başımı salladım.

-“Yok abi, çünkü sen bütün hayatın boyunca hep bir şeyler vererek var olmuşsun.”

Sustum. Sonra devam ettim.

-“Çalışmışsın. Ödemişsin. Hep fedakârlık yapmışsın. Ama biri sana, hiçbir şey istemeden küçük bir şey vermemiş.”

Adam bardağa baktı.

-“Çay, senin için içecek değil. Çay aslında şu cümle: ‘Değerlisin.’”

-“Çay gelince, biri sana şunu demiş gibi oluyor: ‘Seni sadece paran için değil, insan olduğun için de görüyorum.’”

-“Gelmezse, yine sadece ödeyen adamsın.”

-“Ben bu kadar şey veriyorum, bir çay çok mu?”

Gülümsedim.

-“Değil abi, Çok olan çay değil. Çok olan, kimsenin sana bugüne kadar ‘Olduğun hâlinle değerlisin’ dememiş olması.”

Gözleri doldu. Gizlemeye çalıştı. O gün çayı ben koydum. Kasadan geçirmedim. Bazı restoranlarda, özellikle son dönemde, fiyatlar öyle arttı ki lütfen dengeyi kaybetmeyelim.

İnsanları soğutmayalım, küstürmeyelim. Yemeğin tadı fiyatta değil; insanı nasıl hissettirdiğindedir.

www.bilimsanatyolu.com