Sıra Yurttaşa Kayyum Atamaya mı Geldi?
Anadolu’nun yüzlerce yıllık o sarsıcı, iliklere işleyen isyanı bugün sokaklarımızda, mahkeme salonlarımızda ve karartılan ekranlarımızda ete kemiğe bürünmüştür.
“İtleri saldılar, taşları bağladılar!”
Artık hukuk devletini, anayasayı ya da demokrasi kırıntılarını konuşmak bile saflık derecesinde iyimserliktir. Gözlerimizin içine baka baka ülkeyi zifiri bir karanlığa hapsediyorlar. Bağımsız haberciliğin son kalelerinden T24 haber sitesi kapatılıyor; TELE 1’e, Halk TV’ye, Sözcü’ye el konularak kayyumlar atanıyor. Binlerce muhalif sanatçının, gazetecinin, siyasetçinin ve sıradan yurttaşın sosyal medya hesapları tek bir tuşla engelleniyor.
Öylesine pervasız, öylesine zıvanadan çıkmış bir zorbalık düzeni kurdular ki; tek bir sosyal medya paylaşımı yüzünden sade yurttaşların evleri sabaha karşı uzun namlulu silahlı polislerle basılıyor, onurları çiğneniyor. Ama diğer yanda bu ülkenin hazinesini, fonlarını, milyarlarca lirasını hortumlayanların adları bile açıklanmıyor! Neymiş efendim, gerekçe “masumiyet karinesi” imiş! İktidardaki ayrıcalıklı zümre, her türlü suçtan ve hesap vermekten muaf “birinci sınıf yurttaş” ilan edilmiş; alın teriyle geçinen, hakkını arayan muhalif yurttaş ise kendi yurdunda her şeyin yasak olduğu “ikinci sınıf parya” konumuna düşürülmüştür.
Seçilmişin yerine seçilene bile çöken yargı sopası!
İşi öylesine azıya aldılar ki, halkın özgür iradesiyle kazandığı bütün muhalif belediyelere yargı sopasıyla çöküyorlar. Yetmiyor, görevden aldıkları belediye başkanlarının yerine belediye meclislerinin seçtiği başkan vekillerine bile operasyon yapıyorlar! Siyasi partilere kayyum atıyor, sandığı ve seçme hakkını fiilen ortadan kaldırıyorlar.
Büyük ozan Leonard Cohen’in o ölümsüz şarkısında insanlığın yüzüne çarptığı gerçek, bugün tam da Türkiye’nin her tarafında yankılanıyor:
“Herkes biliyor zarların hileli olduğunu.
Herkes zarları şans dileyerek atıyor.
Herkes biliyor savaşın bittiğini.
Herkes biliyor iyi adamların kaybettiğini.
Herkes biliyor dövüşün zaten şaibeli olduğunu.”
Bugünün Türkiye’sinde ise manzara çok daha ağırdır. Herkes biliyor geminin su aldığını. Herkes biliyor kaptanın yalan söylediğini. Ve herkes biliyor zarların hileli olduğunu! Buna rağmen bize hala hileli zarları attırmaya ve bu şaibeli oyunu oynatmaya devam ediyorlar. Çünkü kaptan öyle istiyor; dümeni kırmadan, gemi içindekilerle birlikte batana kadar gitsin istiyor!
Bir trilyonluk soygun düzeni kim organize etti? Bütün uyarılara rağmen kim korudu? Büyük oranda para götürenlere neden dokunulamıyor? Bu suç örgütünün lideri kim? Büyük miktarları bulan paralar nerelere götürüldü?
Sorular… Sorular… Sorular…
Soruyoruz ve sormaya devam edeceğiz.
Basın özgürlüğü tamamen ortadan kaldırıldı. Muhalif belediyelere yargı sopasıyla çöküldü. Siyasi partilere kayyum atandı. Binlerce insanın sesi kesildi. Peki, devletin kasasından ve halkın cebinden buharlaşan bir trilyon liraya yakın o devasa soygun düzenine neden tam anlamı ile savcılar dokunmuyor? Ya da dokunamıyor?
Yanıtı aslında açık ve bellidir…
Çünkü tipik “Doğu despotik devlet anlayışı” bütün çirkinliğiyle hortlamıştır! Bu ilkel anlayış devlet, halkın ortak mülkü değil; gücü elinde tutanların yağma çiftliğidir. Kurdukları bu korku imparatorluğu öylesine büyüdü ki, artık kendi gölgelerinden ve yarattıkları bu karanlıktan kendileri de korkmaya başladılar. Psikolojinin değişmez kuralıdır; korkan kişi, korktuğu kişiyi daha çok korkutmaya ve baskılamaya çalışır. Tabanları eridikçe, gemi su aldıkça topluma polis ve yargı sopasıyla abanmaları, içlerindeki o devasa hesap verme korkusunun eseridir!
Sıra yurttaşlara kayyum atamaya mı geldi?
Televizyonlara kayyum atadınız, gazetelere kayyum atadınız, haber sitelerine kayyum atadınız, belediyelere kayyum atadınız, siyasi partilere kayyum atadınız… Bakalım biz sade yurttaşların aklına, vicdanına ve nefesine ne zaman kayyum atayacaksınız? İktidarı eleştiren kim varsa nefes almalarını bile çok görüyorlar.
Ama unuttuğunuz şaşmaz bir gerçek var.
Su alan gemi, kaptanın yalanlarıyla yüzmez!
Taşları bağlayıp itleri saldığınız bu zorbalık ve yağma düzeni, kendi ağırlığının ve halkın biriken asil duruşunun altında ezilmeye mahkümdur. Halk olarak, hileli zarlara boyun eğen dilsiz kullar değil; onurunu, aklını ve cumhuriyetini savunan özgür yurttaşlarız. O korku duvarınız bütünüyle yıkıldığında; dokunulmaz sandığınız o trilyonluk soygunların da karanlık zorbalıklarınızın da hesabı bu halka ve bağımsız mahkemeler de ve seçim sandıklarında tek tek verilecektir!
Ne demişti Ahmet Arif:
Öyle yıkma kendini,
Öyle mahzun, öyle garip…
Nerede olursan ol,
İçerde, dışarda, derste, sırada,
Yürü üstüne üstüne,
Tükür yüzüne celladın,
Fırsatçının, fesatçının, hayının…
Dayan kitap ile
Dayan iş ile.
Tırnak ile, diş ile,
Umut ile, sevda ile, düş ile
Dayan rüsva etme beni.
Muhsin YAZICI – 17 Kasım 2026
www.bilimsanatyolu.com



Yorum gönder