Muhalefet Ağlama Yeri Değildir
Taş plağı kırın, kitleleri örgütleyin…
Bu ülkede artık iktidarın zorbalığını, yargıyı bir sopa gibi kullanmasını ya da basını susturmasını anlatmak malumu duyurmaktan başka bir anlam taşımıyor. Herkes geminin su aldığını da kaptanın yalan söylediğini de bal gibi biliyor.
Asıl sormamız gereken ve canımızı en çok yakan soru şudur: Muhalif basın tek tek susturulurken, muhalif belediyeler yargı, tehdit, baskı ve para kullanılarak birer birer ele geçirilirken; bu ülkenin muhalefet partileri ne yapıyor?
Üzülerek belirtmek zorunda kalıyoruz, koskoca bir hiç!
İktidar her şafak vakti yeni bir baskınla, yeni bir el koyma kararıyla kapıya dayanıyor; muhalefet ise her seferinde aynı bozuk taş plağı çeviriyor.
Önce kürsüye çıkıp,
–“Şiddetle kınıyoruz” diyorlar.
Ardından alışılmış bir ezberle,
–“Asla teslim olmayacağız” nutukları atıyorlar.
Sonra ne mi oluyor?
Daha büyük baskılar, daha sert tutuklamalar ve yeni kayyumlar geliyor. Muhalefet ise bir sonraki sabah baskınına kadar derin bir sessizliğe gömülüyor. Parti genel merkezlerinden yapılan, resmi devlet bültenlerinden farksız o soğuk ve sıradan açıklamalar artık kimseyi heyecanlandırmıyor. Zaten anlattıkları şeyler, sokaktaki yurttaşın her gün bizzat yaşadığı ve bildiği yakınmalardan ibaret!
Enerji boşaltma mitingleri değil, örgütlü mücadele gerek!
Şunu artık kalın harflerle yazmak zorundayız, “Muhalefet partileri yakınmazlar; kitleleri mücadele için örgütlerler, harekete geçirirler!”
İnsanları meydanlara toplayıp iki saat nutuk attıktan sonra evlerine göndermek, kitlelerin biriken haklı öfkesini ve enerjisini boşaltmaktan başka bir işe yaramıyor. Bu kısır döngü, toplumu yoruyor, umutsuzluğa ve çaresizliğe sürüklüyor.
Oysa totaliter baskı rejimlerine karşı dünyada nasıl mücadele edildiğinin yeni ve somut örnekleri ortadadır:
Sırbistan Gençliği: Klasik ve hantallaşmış siyasi yapıların dışına çıkarak, üniversite amfilerinden sokaklara taşan gençlerin nasıl sarsılmaz bir taban örgütlenmesi kurduğunu tüm dünya izledi.
Macaristan Muhalefeti: İktidarın medya tekeline ve devlet olanaklarına karşı, yerel ağları ve sokak siyasetini ilmek ilmek örerek o yenilmez sanılan duvarları nasıl çatlattığını gördük.
Brezilya Seçimleri: Otoriter popülizme karşı dijital ağların, mesajlaşma gruplarının ve toplumun en kılcal damarlarına inen iletişim stratejilerinin nasıl zafere ulaştığına tanıklık ettik.
Kapatılan ekranlara karşı yeni nesil direniş ağları oluşturmak zorunlu hale geldi.
Bugün iktidar televizyon kanallarına el mi koyuyor, gazeteleri mi kapatıyor? Çaresizlik edebiyatı yapmanın hiçbir anlamı yoktur. Teknoloji ve iletişim çağında sesini duyurmak isteyen bir iradeyi hiçbir sansür durduramaz:
Dijital ve Uydu Alternatifleri: Televizyonlara kayyum atanıyorsa, uydu üzerinden yurt dışı merkezli yayınlar anında devreye sokulabilir. Yüzlerce, hatta binlerce bağımsız YouTube kanalı ve podcast ağı oluşturularak iktidarın sansür barajları paramparça edilebilir.
Mahalle ve Sokak Örgütlenmesi: WhatsApp ve benzeri mesajlaşma uygulamaları üzerinden mahalle mahalle, sokak sokak etkin haberleşme grupları kurulabilir. Gençler ve kadınlar siyasetin vitrin süsü olmaktan çıkarılıp aktif birer saha neferi haline getirilerek, sansürlenen gerçekler kapı kapı dağıtılan günlük el ilanlarıyla en ücra köşelere kadar ulaştırılabilir.
Radyolar ve Gençlik Buluşmaları: İnsanların arabasında, iş yerinde dinlediği radyolar etkin birer haber alma aracına dönüştürülebilir. Üniversite gençliğinin enerjisi, sıkıcı salon toplantıları yerine dinamik gençlik buluşmalarıyla sokağın nabzına eklemlenebilir.
Ağlama duvarını yıkın, sokağın sesine kulak verin!
Halk, kendisiyle birlikte ağlayan, her baskında sadece üzüntüsünü bildiren ve bir sonraki darbeyi bekleyen edilgen bir muhalefet istemiyor. Toplumun bütün katmanlarını; işçiyi, emekliyi, kadını, genci ve aydını aynı hedef etrafında harekete geçirecek cesur, yaratıcı ve örgütlü bir akıl bekliyor.
Tarih, yakınanları değil; en karanlık gecede bile çıkış yolunu inşa edenleri yazar. Artık genel merkez koridorlarındaki o konforlu şikayet makamlarını terk etme vaktidir.
Mustafa Kemal Paşa Kurtuluş Savaşı’nın en zorlu ve olanakların olmadığı o günlerinde çevresindeki insanlara güven veriyordu. “Ordu yok” dediler, “Kurulur” dedi. “Para yok” dediler, “Bulunur” dedi. “Düşman çok” dediler, “Yenilir” dedi.
Ve tüm dediklerini yaptı.
Muhalefet ağlama yeri değildir; muhalefet, halkın iradesini örgütleme ve karanlığı yırtıp atma iradesidir! Güven verme yeridir. Halka güven verilemiyorsa sorun halkta değil siyasetçilerdedir. Son yapılan anketlerde siyasete güven kaybı hızla artmaktadır.
Muhsin YAZICI – 18 Kasım 2026
www.bilimsanatyolu.com



Yorum gönder