Pazar günü öyküsü: “Gül sunan bir elde, daima bir miktar gül kokusu kalır.”  

Tek başına minicik bir dairede yaşayan ve aşırı dağınık olan genç bir adam varmış. Bu adam asla temizlik yapmazmış ve evin her tarafı pislik kaplıymış. Mutfağı kirli bulaşıktan girilmez, kirli tabaklar çanaklar tavana kadar yığılmış. Adam evinin ne kadar berbat bir durumda olduğunun ayrımındaymış ama eğer kimseyi davet etmezse bundan kimsenin haberi olmayacağını düşünüyormuş. 

İşyerinde bir gün bir kadınla karşılaşmış ve ona aşık olmuş… Adam kadını evinin dışında birçok yere davet etmiş. Parkta yürüyüş yapmışlar, deniz kıyısında sohbet etmişler. Günlerden bir gün kadın güzel bir kırmızı gül koparıp adama vermiş. Bu aşkı ifade eden bir armağanmış. Bir mezbelede oturmayı göze alsa da bu adam, bu özel armağanı hakkıyla koruyup gözetmesi gerektiğini biliyormuş. 

Gülü evine götürmüş ve uzunca bir aramadan sonra kirli bulaşıkların arasında bir vazo bulmuş. Vazoyu tertemiz yıkayıp taze suyla doldurmuş ve gülü içine koymuş. Bu defa vazoyu yerleştirecek bir yere ihtiyacı olduğunu görünce yemek odasındaki masayı temizlemiş. Vazo orada çok güzel duruyormuş ama odanın geri kalanı da derli toplu olursa daha da iyi görüneceğini düşünerek ortalığı toplamış ve yerleri silerek pırıl pırıl temizlemiş.

Sonra bulaşıkları yıkamış. Bu zincirleme temizlik eylemi ev düzenli bir hale gelip ışıldayana dek sürmüş. Adam çevresindeki her şeyin o gül kadar güzel olmasını istemiş. Kadının ona sevgisinin göstergesi olarak gül armağan etmesi ufacık bir hareket olsa da adamın yaşamının değiştirmesine bir neden olmuş. 

Aşkın etkisinin büyüklüğü elbetti ki kabulüm, fakat bu hikayede beni en çok etkileyen anlatanın, en çok da hepimizin bu dünyadaki güllerden biri olmamızı istemesi. İnsanlara daha iyi olmalarını kalben isteyecekleri ışığı ve umudu her birimizin sağlaması mümkün mü? mümkün…

Sevgi, umut ya da gerçeği dile getiren tek bir can alıcı örnek, karşısında duran herşeyin silik görünmesini sağlayabilir. Bu karşıtlık bir kez görünür olunca, etrafımızdaki insanlar da kendi durumlarını daha iyi değerlendirebilirler. Sizin bir eleştiride bulunmanız da gerekmez çünkü onlar zaten bunu biliyordur.

Gereksinimleri olan tek şey ise minicik bir esin kaynağı… Oysa ki bize öğretilen (bir şekilde farkında olduk veya olmadık) karşımızdaki kişideki olumsuzlukları görmek, kötü alışkanlıkları yüzünden ondan şikayet etmek, olumsuz yaklaşmak. Bir dostuna, iş arkadaşına, aile üyene başarısız olduğunu, yeterince iyi olmadığını söylemek istenen etkinin tam tersini yaratır. Bu durum kişi tarafından hissedilen bir saldırı hali olacağından o da ancak savunmaya geçecektir. Bunun yanında bir takdiriniz, onda göreceğiniz iyi bir şey cesaret verecek, o kişinin hayatına olumlu bir katkı sunabilecektir. Psikologlar sevgi, takdir ve cömertlik gibi olumlu duyguları açığa vurduğumuzda kendimizi çok daha iyi hissettiğimizi ve bu duyguların sağlığımız üzerinde, tansiyonu düşürmek, stresi azaltmak, daha iyi uyumak gibi olumlu etkilerini saptamışlardır. 

Olumlu bir ruh hali önce kendimize ve çevremizdeki tüm insanlar için verebileceğimiz en güçlü hediyedir. Öyleyse eski bir Çin Atasözü ile yazıyı bitirelim ve güzel bir pazar günü olsun her birimize…

“Gül sunan bir elde, daima bir miktar gül kokusu kalır.”  

Kaynak: Gandhi’den Yaşam Dersleri Kitabı , Arun Gandhi

www.bilimsanatyolu.com